T-PAGEANT.COM: (นวนิยาย) โสเณี - ตีแผ่ชีวิตโสเณี - T-PAGEANT.COM

Jump to content


GD ad nk AD AD

ATIME

AD AD AD AD AD AD AD AD

AD AD AD AD
AD AD AD AD AD AD AD AD
AD



ข่าวสารจากทางเวบ

สวัสดี สมาชิก ชาว T-pageant ณ บอร์ดใหม่ ทุกท่านนะครับ กรุณาอ่านเพื่อประโยชน์และการใช้งานที่มีประสิทธิภาพ
1.ระบบสมาชิกจะไม่เชื่อมโยงจากระบบเก่า ขอให้ทุกท่านที่เพิ่งเข้ามาสมัครสมาชิกใหม่(ถ้าใช้ชื่อเดิมจะดีมากเพราะเราจำสมาชิกเก่าได้ทุกคน)
2. ระบบการใช้งานของเว็บบอร์ดรูปแบบใหม่ รองรับ Browser ที่เป็น IE8 ขึ้นไป แต่เราขอแนะนำ Firefox หรือ Chrome ในการใช้งาน หากไม่มีขอให้ไปทดลองโหลดมาใช้งานได้ ที่นี่
3. สมาชิกที่มีความประสงค์จะเข้าใช้งานใน member zone และ t-zapp กรุณาอ่าน ที่นี่
4. หากมีปัญหาในการใช้งาน กรุณาติดต่อมายัง Webmaster ที่อีเมล์ t_pageant@hotmail.com


ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บเพจนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
และ ไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง



Admin Team

Page 1 of 1
  • You cannot start a new topic
  • You cannot reply to this topic

(นวนิยาย) โสเณี - ตีแผ่ชีวิตโสเณี อัพเดทเรื่อยๆจนกว่าจะจบเรื่อง สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามโพสต์ต่อเว็บอื่น

#1 User is offline   simran 

  • Miss Thailand Intercontinental
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 2,486
  • Joined: 29-March 11

Posted 08 June 2012 - 12:07 AM

เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน บุคคลทั้งหมดในเรื่องไม่มีอยู่จริง

-ตอน 1-

โสเณี เมียเช่า เป็นคำที่มุษย์เราเรียกผู้หญิงบางคนที่ขายความสุขทางเพศให้กับผู้ชายแปลกหน้าซึ่งอาจจะเคยรู้จักกันหรือไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนในชีวิต ได้เสพสมความสุขทางเพศจากผู้หญิงที่ถูกสังคมเรียกชื่อว่า "โสเณี"

ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นมาจากคำว่า "เงิน" ดารินสาวบ้านนอกในจังหวัดห่างไกลของาคอีสาน มีความฝันและจุดมุ่งหมายเพียงสิ่งเดียวในชีวิตคือต้องการสามีเป็นชาวต่างชาติ หล่อนได้เห็นชีวิตที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวในละแวกบ้านเดียวกัน มีรถมีบ้านและมีหน้าตาในสังคมหลังจากที่มีสามีเป็นฝรั่งหัวทอง หล่อนรู้สึกอิจฉาในความมั่งคั่งและเงินทอง จากเมื่อก่อนที่ไม่่มีอะไรเลย ฐานะแทบจะไม่ได้ดีไปกว่าหล่อนสักเท่าไหร่

แต่เดี๋ยวนี้ โอ๊ย! หล่อนรู้สึกอิจฉาหัวใจมันร้อนผ่าวขึ้นมาเสียให้ได้ "มีผัวฝรั่งนี่มันดีอย่างนี้นี่เองเหรอวะ?" นี่คือคำแรกที่หล่อนพูดหลังจากที่รู้ข่าวจากผู้เป็นมารดาว่า อีทองดีลูกสาวยายชื่นจะแต่งงานกับฝรั่่งชาวเยอรมัน

" โอ๊ย...อีรินเอ๊ย มึงก็สวยแล้วก็หุ่นดีกว่าอีทองดีอีกนะ มึงน่าจะหาผัวฝรั่งสักคน มันไม่น่าจะยากนะขนาดอีทองดี แม่งมึงเอ๊ย!! ดำก็ดำสวยก็ไม่สวยแต่ดันได้ไอ้ฝรั่งมาแดก สบายมันไปทั้งชาติเลยนะเว้ยอีริน เห็นเขาบอกว่าค่าสินสอดเป็นล้านเลยนะมึง!"

น้ำเสียงของแม่หล่อนตอนนี้มันบ่งบอกความรู้สึกของแม่หล่อนได้ดีเลยทีเดียว "อิจฉา ร้อนรุ่ม อยากได้ อยากมี" หล่อนก็รู้สึกไม่แตกต่างไปจากผู้เป็นมารดาสักเท่าไหร่ การศึกษาก็จบแค่มัธยมศึกษาปีที่สาม ไอ้จะหางานทำที่ดีมันก็คงจะยากและอาจจะเป็นไปไม่ได้

มันคงจะมีเพียงทางเดียวเท่านั้น คือหาสามีชาวต่างชาติ หล่อนคิดอยู่ในใจลึกๆว่าต้องมีฝรั่งที่ดีสักคน ที่สามารถจะเนรมิตในสิ่งที่หล่อนต้องการได้และมี แต่มันติดอยู่เพียงเรื่องเดียวคือาษา ใช่...าษาอังกฤษเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับการสื่อสารขั้นต้นกับชาวต่างชาติ

ดารินเองก็รู้เพียงแค่ไม่กี่คำ "เยส โน โอเค แท๊งคิ้ว ไฮ กู้ดมอร์นิ้ง" ก็หล่อนเรียนมาแค่นี้อีกอย่างก็จบมานานแล้วความรู้ทั้งหมดมันลงไปอยู่ในฮอร์โมนเพศหญิงหมดแล้ว

"โอ๊ย! ผัวก็อยากมีนะแม่แต่จะให้ไปหาที่ไหนล่ะ จังหวัดเราก็มีแต่ฝรั่งที่มีลูกมีเมียไปหมดแล้ว อีกอย่างนะแม่หนูก็ไม่รู้ว่าจะติดต่ออย่างไรในเมื่อาษาของพวกมันหนูก็พูดไม่ได้"

นางแดงผู้เป็นมารดาลุกขึ้นจากแคร่ไม้กลางเก่ากลางใหม่ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา พอให้ความร่มรื่นได้บ้างในยามบ่ายวันนั้น เดินมาจับไหล่ของลูกสาวซึ่งยืนมองไปข้างหน้าเหมือนกำลังมองอะไรบางอย่างไกลๆลิบตา

"อีริน...มึงน่ะไม่รู้อะไรนะ เห็นอีทองดีน่ะมันก็พูดาษาปะกงปะกิดอะไรไม่ได้หรอก มันก็พูด เยส เยส อะไรของมันไปนั่นแหละอยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็เข้าใจกันเองล่ะเว๊ย"

ผู้เป็นมารดารีบพูดเพื่อจะทำให้ผู้เป็นลูกสาวคล้อยตามและได้เข้าใจว่าการมีผัวฝรั่งที่ผู้หญิงไทยชอบมีกันน่ะ มันง่ายมากในความรู้สึกและคำบอกเล่าที่นางได้ยินมา

"แล้วที่เอ็งบอกว่าไปหาฝรั่งที่ไหน เห็นอีน้อยมันบอกว่ามันไปทำงานที่พัทยา แล้วมันไปเจอฝรั่งมาชอบมันเดี๋ยวนี้มันสบายแล้วไม่ต้องทำงาน ให้ผัวมันเลี้ยง!" ผู้เป็นมารดากล่าว

ดารินได้ยินคำว่าพัทยา สิ่งแรกที่หล่อนคิดถึงคือ "ทะเล และชายหาดที่สวยงาม" ในชีวิตหล่อนไม่เคยไปทะเลเลยสักครั้งจะเคยเห็นก็ในทีวีหรือาพถ่าย ถ้ามีโอกาสได้ไปทะเลสักครั้งมันคงจะเป็นสิ่งที่ดีไม่น้อย แต่ในความรู้สึกหนึ่งก็แย้งขึ้นมาในใจของหญิงสาววัยสิบเก้าปี ว่าการที่เราสมหวังในความรักหรือโชคดีได้สามีที่รวยมันจะง่ายขนาดนั้นเลยหรือ? ขนาดแม่หล่อนซื้อล็อตเตอรี่ยังไม่เคยถูก จะถูกก็ถูกกิน

แล้วหล่อนจะโชคดีอย่างนั้นหรือเปล่า?

////////////////////////////////////////

"สวัสดีค่ะ ไปไหนคะ?"

"ปะปะ...ไป....พัทยาค่ะ มีรถออกกี่โมงคะ?"

ดารินเดินเข้าไปถามพนักงานขายตั๋วโดยสารรถทัวร์ นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนจะได้เดินทางไกล และเป็นครั้งแรกที่หล่อนคิดว่าจะได้กลับมาที่บ้่านเกิดแห่งนี้อีกหรือไม่?

"มีจ๊ะน้อง ออกจากที่นี่สามทุ่มตรงแล้วถึงพัทยาก็หกโมงเช้า ไปกี่คน?"

"เอ่อ คนเดียวจ๊ะพี่"

"550บาท"

"แพงมาก" หล่อนคิดขึ้นมาในใจแต่เพื่ออนาคตที่ดีหรืออาจจะเป็นการเสี่ยงดวง แต่ในเมื่อหล่อนคิดจะไปแล้วมันก็เป็นค่าใช้จ่ายสิ่งแรกที่หล่อนต้องพร้อมและยอมจะเสีย

หล่อนวางกระเป๋าสัมาระลงบนเก้าอี้ข้างๆและนั่งลง สายตามองไปรอบๆอาคารรอรถโดยสาร ผู้คนมากหน้าหลายตาจอแจกันเต็มสถานีไปหมด อาจจะเพราะว่าเป็นเวลาที่รถโดยสารจากหลายทิศทางพร้อมใจจะมาในเวลาเดียวกันนี้

หล่อนนำเพียงกระเป๋าเป้ใบใหญ่ไปเพียงใบเดียว ในนั้นมีเสื้อผ้าเพียงสามชุดและมันก็ไม่ได้สวยสดอะไร สายตาของหล่อนมองไปที่ผู้คนและเห็นว่าทุกคนต่างกำลังรอรถโดยสารที่จะมารับไปจุดหมายปลายทางต่างๆ

ก่อนออกจากบ้านแม่หล่อนได้กำชับว่าเมื่อถึงพัทยา ให้บอกกับเด็กรถว่าลงพัทยากลาง เมื่อถึงให้โทรศัพท์ไปที่เบอร์ในกระดาษที่ผู้เป็นมารดาจดไว้ให้ "นี่นะริน พอถึงพัทยาให้โทรไปที่เบอร์นี้ เป็นเบรอ์ของเพื่อนเก่าแม่เอง เพิ่งนึกได้ว่ามีเพื่อนอยู่พัทยา แม่โทรไปบอกมันแล้วว่าขอฝากลูกสาวทำงานด้วยสักคน"

หล่อนกอดกับแม่เพียงครั้งเดียวไม่มีการร้องไห้หรือเสียใจเหมือนเช่นลูกกับแม่ของคนอื่น อาจจะเป็นเพราะหล่อกับมารดาไม่ได้ใช้ชีิวิตแบบดูแลเอาใจใส่รักใคร่เหมือนกับครอบครัวคนมีอันจะกิน ชีวิตของหล่อและแม่อยู่ด้วยคำว่า "ปากกัดตีนถีบ" ชีวิตคือการทำงาน หาเช้ากินค่ำ

เสียงประกาศตามสายดังขึ้นมา "ผู้โดยสารที่จะเดินทางไปพัทยาเที่ยวสามทุ่มตรง กรุณาขึ้นรถที่ชานชาลาที่11" ดารินลึกขึ้นในมือกำตั๋วไว้หยิบขึ้นมาอ่านให้แน่ใจอีกครั้ง แล้วเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายสีดำเข้มมาพาดไว้ที่ไหล่ซ้าย พร้อมกับเดินตรงไปที่ชานชาลาที่สิบเอ็ด ซึ่งเป็นจุดจอดของรถ

หล่อนเดินอย่างรีบๆไม่ทันที่จะมองเห็นว่ากำลังจะเดินชนกับใครบางคนอย่างจัง! ชายหนุ่มคนนั้นกำลังเดินไปอย่างช้าๆในทิศทางเดียวกัน เพียงแต่ว่าชายหนุ่มคนนั้นเดินช้าเกินไปหรือหล่อนอาจจะเดินเร็วเกินไปก็ไม่รู้ได้

"โอ๊ย!!" เสียงร้องดังขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน ดารินรีบกล่าวคำขอโทษเพราะหล่อนรู้ว่าตัวเองผิดเต็มๆ เดินไปชนหลังของเขา

"ขอโทษค่ะ...คุณ"

ชายหนุ่มคู่กรณีหันหน้ามามองว่าเกิดอะไรขึ้นในไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา อะไรชนกับหลังของเขา ชายหนุ่งร่างกำยำสูงได้มาตรฐานชายไทยหันกลับมามอง กลับต้องตกใจเป็นอย่างมากเมื่อได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคู่กรณี

ริดาเองก็ตกใจเช่นกันเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มที่หล่อนเดินชนนั้น เป็น.......

////////////

โปรดติดตามตอนที่สอง รับประกันความเข้มข้น

simran รักพี่จูลี่ ที่สุดอ่ะค๊าาาาาาา กรี๊ดดดดดด ใครว่าพี่จูลี่ ตายยยยยยย อ๊ากกกกกกกกก

Posted Image
0


Page 1 of 1
  • You cannot start a new topic
  • You cannot reply to this topic

Other Replies To This Topic

#2 User is offline   น้องปิ๊กเองค่ะ 

  • Miss Global Beauty Queen
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 13,440
  • Joined: 01-February 11

Posted 08 June 2012 - 01:11 AM

กรี๊ดดด สนุกมากค่ะ เปนกำลังใจให้พี่ซิ้มร่าน
ปิ๊ก'กา ปิ๊ก'ก๊าาา ปิ๊ก'กาจู๊












0

#3 User is offline   ดญ เรเนสเม่ คัลรูว์ 

  • Miss Thailand International
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 6,552
  • Joined: 25-January 11
  • LocationSantos City , the PHILIPPINES

Posted 08 June 2012 - 01:14 AM

Posted ImagePosted ImagePosted Image
Posted Image
0

#4 User is offline   2Devil 

  • Miss Thailand World
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 8,115
  • Joined: 09-December 10

Posted 08 June 2012 - 07:05 AM

มาเปนกำลังใจไห้ครับ
Posted Image
0

#5 User is offline   simran 

  • Miss Thailand Intercontinental
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 2,486
  • Joined: 29-March 11

Posted 08 June 2012 - 06:43 PM

-ตอน 2-

"ไอ้เอก"

"อีนังริน!"

ทั้งสองขานชื่อออกมาเกือบจะพร้อมกัน และมีสีหน้าที่ตกใจโดยเฉพาะดาริน หล่อนไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้นสิ้นเสียง ดารินรีบวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต

ดารินวิ่งหนีออกมาจากสถานีรถโดยสาร...เอกชายหนุ่มร่างกายกำยำผิวสองสีวิ่งตามหลังหล่อนมาติดๆ ดารินไม่ทันระวังว่าข้างหน้ามีท่อนไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ หล่อนพลาดไปสะดุดและหกล้มลงตรงนั้น

เอกวิ่งตามาจนทัน เขายิ้มและเอามือจับแขนเล็กๆของดารินเอาไว้แน่นพร้อมกับกระชากแขนของหญิงสาวขึ้นมาอย่างแรง

"หนอย...อีริน มึงคิดจะหนีอดีตสามีของมึงไปไหนวะ...ฮะ! ลุกขึ้นมาเลยนะมึงอย่าสำออย" ดารินได้ยินคำว่า "สามี" ก็รู้สึกโกรธมากที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดออกมาแบบนี้...ใช่...หล่อนอาจจะเคยเป็นเมียมัน แต่มันเกิดจากความผิดพลาดและเป็นสิ่งที่หล่อนไม่ได้ตั้งใจ หล่อนถูกข่มขืน

มันเป็นตราบาปที่ติดตัวผู้หญิงอย่างหล่อนมาจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนไม่ว่าจะยากดีมีจนมาจากไหนก็ไม่อยากจะให้เกิดขึ้น

ดารินใช้แรงกำลังทั้งหมดที่มีสะบัดแขนออกจากมือของเขา มือที่สากและดำบ่งบอกว่าเป็นผู้ใ้ช้แรงงาน! หล่อนพยายามที่จะลุกขึ้นในครั้งแรกไม่สามารถที่จะขยับขาข้างขวาของหล่อนได้มันอาจจะหักหรือถ้าไม่โชคร้ายจนเกินไปก็คงจะเพียงแค่ซ้น

ทำอย่างไรดีพัทยาก็คงจะไม่ได้ไปเพราะว่าตกรถ ดวงของหล่อนทำไมถึงซวยซ้ำซวยซากอย่างนี้ก็ไม่ีู้รู้ "โอ๊ย!...เพราะมึงคนเดียวไอ้เอก...ฉันถึงต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ แกต้องการอะไรจากฉันอีก"

"มึงจะไปไหนอีริน?" เขาอดที่จะถามไม่ได้ "จะไปหางานทำหรือว่า...จะไปขายตัวล่ะ?"

"ไอ้เอกมันจะมากเกินไปแล้วนะ ฉันไม่มีการศึกษาแต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีไม่ขอใครกินเหมือนแกหรอก!" ดารินเหลืออดแล้ว หล่อนพลาดมาเจ็บตัวเป็นครั้งที่สองเพราะมัน หล่อนจะไม่ยอมเจ็บตัวเพราะผู้ชายเลวๆอย่างมันอีก

ดารินกัดฟันผลักดันตัวเองขึ้นมาจากพื้นถนนเพื่อที่จะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองให้ได้...หล่อนไม่เคยเจอผู้ชายที่เลวขนาดนี้อีกแล้วในชีวิต ถ้าหล่อนออกไปจากที่นี่ได้มันก็คงจะดีขึ้นมาก ชีวิตข้างหน้าอาจจะเลวร้ายกว่านี้ แต่มันก็ดีกว่าจะมาเห็นหน้าผู้ชายที่เคยข่มขืนหล่อน และยังมีหน้ามาเจอหล่อนอย่างไม่รู้จักคำว่า "อาย"

ดารินลุกขึ้นยืนจนได้ ผู้หญิงอย่างหล่อนไม่เคยรู้จักคำว่ายอมแพ้ง่ายๆหรอก "แกทำให้ฉันต้องตกรถ!" หล่อนกล่าวพร้อมกับมองหน้าหนุ่มคู่กรณีอย่างโกรธเคือง "แกจะเลิกยุ่งกับฉันหรือจะให้ฉันไปแจ้งความเรื่องที่แกเคยข่มขืนฉัน...หะ...ไอ้เอก"

เอกได้ยินถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว จากที่เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านเขามีสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดีแต่เมื่อได้ยินคำว่าแจ้งความ แน่นอนว่าเขาจะต้องติดคุก...ตำรวจและตะรางถึงแม้ว่าเขาจะเคยเข้าไปสัมผัสมาบ่อยครั้งแต่ถ้าเลือกได้จริงๆ ใครล่ะจะยอมติดคุก?

"มึงคิดว่ากูจะกลัวเหรอนังริน โธ่เอ๊ย" เอกพยายามพูดให้หญิงสาวรู้ว่าเขาไม่กลัวคำขู่ของหล่อนเลย ขืนแสดงออกว่ากลัวมีหวังเสียหน้าขาใหญ่แห่งาคอีสานหมด

"มึงจะไปไหนบอกกูมาดีๆอีริน" เอกเอามือสากๆนั้นจับคางของดารินอีกครั้ง คราวนี้หล่อนสะบัดหน้าอย่างแรงจนมือของเอกหลุดออกจากคางเรียวสวยของหล่อน

"เรื่องของฉัน แกเป็นอะไรกับฉัน เป็นพ่อเหรอ...ฉันไม่จำเป็นต้องบอก" ดารินคิดว่าถ้าหากเอกรู้มันจะต้องตามหล่อนไปที่พัทยาแน่นอน หล่อนรู้นิสัยของมันดีและการที่หล่อนอยากจะไปทำงานที่พัทยาโดยเร็วก็เพราะว่าอยากจะหนีความเฮงซวยนี้ออกไปจากชีวิตของหล่อน เผื่อว่าอะไรมันจะดีขึ้น

ไอ้เอกเป็นเด็กวัยรุ่นแถวบ้านรู้จักกันมาตั้งหล่อนแต่ัยังเด็ก มันแอบชอบหล่อนมานานมากแต่หล่อนไม่เล่นด้วยจนมันต้องนำความเลวร้ายเข้ามาสู่ชีวิตของหล่อนเอง นั่นคือการถูก "ข่มขืน" จากผู้ชายที่ไม่ได้รัก จากเมื่อก่อนเพียงแค่รู้สึกไม่ชอบหน้า มาถึงวันนี้มันกลายเป็นคำว่าเกลียดไปแล้ว หล่อนเกลียดผู้ชายที่ยัดเยียดความเป็นสามีให้กับหล่อน มันไม่ใช่สามีหรอกกับการแค่นอนมีเพศสัมพันธ์กับใครสักคนเขาเรียกว่า "คู่นอน" ต่างหากล่ะ

"ที่ฉันไม่แจ้งความเนี่ยก็บุญหัวของแกเท่าไหร่แล้วไอ้เอก แกได้สัมผัสร่างกายของฉันในคืนนั้นมันก็สมใจแกแล้วไม่ใช่เหรอไง แกต้องการอะไรจากฉันอีก เลิกยุ่งกับชีวิตของฉันสักทีเถอะฉันขอร้องล่ะ..."

เอกยืนนิ่งพูดไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยินจากปากสวยๆของหญิงสาวตรงหน้า เขาคิดมาเสมอว่าการที่เขาข่มขืนหล่อนในคืนนั้นมันก็เป็นเพียงการแสดงออกของความรัก เขาชอบดารินมาตั้งนานแล้ว แต่ในเมื่อใช้วิธีที่ดีเขากลับไม่เคยได้รับรักจากหญิงสาว เขาจึงจำเป็นต้องใช้วิธีนี้

"เออ...ก็ได้วะกูจะไม่ยุ่งกับมึงอีกก็ได้ โธ่เอ๊ย!" เขาเดินกลับเข้าไปในสถานีรถโดยสาร ดารินมองตามหลังชายหนุ่มจนเขาเดินหายลับเข้าไปข้างในสถานีฯ หล่อนไม่เชื่อสักนิดกับคำพูดที่ไม่มีประกาศิตของผู้ชายขี้เหล้าเมายาอย่างไอ้เอก คำนี้ที่ว่าจะไม่ยุ่งกับเธออีกนั้น หล่อนได้ยินเป็นครั้งที่ร้อยแล้ว...เขาไม่มีวันจะทำได้ถ้าหากหล่อนยังอยู่ที่นี่ต่อไป ไอ้เอกมันต้องตามมาหาเรื่องหล่อนอีกเป็นแน่ โดยไม่รู้ว่าเรื่องราวแบบนี้มันจะจบไปอีกเมื่อไหร่

คงจะมีเพียงแค่หนทางเดียวเท่านั้นที่จะช่วยหล่อนให้ออกไปจากบ่วงนี้ได้คือไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่พัทยา ไปทำงานที่นั่นไปอยู่กับเพื่อนของแม่...บางทีหล่อนอาจจะได้ฝรั่งที่ดีมาเป็นสามีและเป็นพ่อของลูกหล่อน มันคงจะเป็นหนทางที่สวยงามและโรยไปด้วยกลีบกุหลาบ ในหนทางที่หล่อนวาดฝันเอาไว้

วูบหนึ่งหล่อนนึกถึงคำที่เอกพูดไว้ว่า "จะไปทำงาน หรือจะไปขายตัวล่ะ" หล่อนคิดว่าไอ้เอกมันคงจะพูดด้วยความคะนองปาก แน่นอนหล่อนจะต้องไปทำงานและเจอกับผู้ชายที่ดี...ชีวิตที่ดี...ไม่ใช่การขายตัว หล่อนจะไม่ยอมขายตัวเพราะว่าการขายตัวมันก็เหมือนกับขายศักดิ์ศรีของชีวิต ถึงแม้ว่าชีวิตหล่อนไม่ได้ขาวสะอาดเหมือนเด็กสาวทั่วไป แต่ทำไมหล่อนจะต้องไปขายตัว...คอยดูเถอะหล่อนจะจำคำสบประมาทของไอ้เอกเอาไว้ หล่อนจะกลับมาสร้างบ้านใหม่ให้กับแม่...จะกลับมาอย่างเต็มาคูมิ เมือ่ถึงวันนั้นหล่อนและแม่จะสบาย

//////////////////////////////////////////////////

"พี่คะ...พอดีว่าหนูตกรถรอบสามทุ่มตรงน่ะค่ะ พี่พอจะช่วยอะไรหนูได้มั๊ยคะ?"

ดารินเดินกลับเข้าไปถามพนักงานขายตั๋วอีกครั้งเพียงหวังว่าเขาจะสามารถช่วยเหลือเธอได้ หล่อนยื่นตั๋วไปนั้นให้กับพนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์

"ทำยังไงให้ตกรถได้คะเนี่ยน้อง บริษัทเราไม่มีนโยบายช่วยเหลืออะไรได้นะคะ ก่อนหน้านี้เราก็ประกาศชื่อน้องหลายรอบแล้วแต่น้องไม่มาเอง เราคงจะช่วยอะไรไม่ได้หรอกนอกเสียจากว่าน้องต้องซื้อตั๋วใหม่นะ รอบสี่ทุ่มครึ่งยังไม่เต็ม"

ดารินได้ยินอย่างนั้นก็เดินหลีกออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์เพราะด้านหลังของหล่อนมีชายชาวต่างชาติคนหนึ่งแต่งกายดููมิฐาน กำลังยืนต่อคิวเพื่อต้องการจะซื้อตั๋วโดยสารต่อจากหล่อน ดารินมองดูชายชาวต่างชาติคนนั้น เธอได้ยินเขาพูดเป็นาษาไทยกับพนักงานหญิง

"ฝรั่งอะไรพูดาษาไทยได้ด้วย เก่งจัง" หล่อนยิ้มอย่างชื่นชม ถึงแม้จะไม่ชัดถ้อยชัดคำเหมือนคนไทยแท้ๆ แต่ก็สามารถฟังได้รู้เรื่องและบางคำอาจจะฟังดูตลกแต่หล่อนคิดว่ามันเป็นสิ่งที่น่ารัก ดารินเผลอยิ้มและมองชายชาวต่างชาติคนนั้น ดวงตาของหล่อนมองเขาและมีรอยยิ้ม ชายชาวต่างชาติคนนั้นหันหน้ามาเจอกับหล่อนพอดีหลังจากที่เขาหันหน้าออกมาจากเคาน์เตอร์ขายตั๋วโดยสาร

เขาเห็นหล่อนยิ้มและกำลังมองมาที่เขา เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาคิดว่าผู้หญิงตรงหน้ามีใบหน้าและสีผิวที่สวยมากเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงไทยคนไหนสวยได้เหมือนหล่อน ผมสวย ผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้ารูปไข่ ดวงตา ปาก มันสวยไปหมด...เขาไม่รอช้าที่จะเข้าไปทักทายหล่อน เขาคิดว่าคงจะไม่แปลกที่จะเข้าไปทักทายผู้หญิงตรงหน้า

"คุณยิ้มให้ผม?" เขาพูดเป็นาษาไทย

"ชะชะชะ...ใช่ค่ะ ฉันกำลังยิ้มให้กับคุณ...เอ่อ...คุณ..."

"ผมโรเบิร์ตครับ เรียกผมว่าโรเบิร์ต"

"ค่ะ...คุณโรเบิร์ต....ฉันชื่อดารินค่ะ" ในเวลานี้หัวใจของหล่อนกำลังเต้นแรงมากๆ ถ้าหากมันจะกระโจนออกมาจากหน้าอกของหล่อน มันคงจะสามารถออกมาได้เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หล่อนได้คุยกับผู้ชายต่างชาติผมสีทองตาสีฟ้า...เขาดูหล่อมากในสายตาของหล่อน ถ้าจะให้ทายในใจเขาน่าจะมีอายุไม่เกินสามสิบปี

"คุณชื่อเพราะมากๆเหมือนใบหน้าของคุณ สวยงามมากครับ" เขาปากหวานกับหล่อน แน่นอนผู้ชายต่างชาติทุกคนจะชอบชมผู้หญิงไทยว่าสวย

ดารินรู้สึกเขินมาก ไม่คิดว่าผู้ชายตรงหน้าจะชมหล่อนแบบตรงๆขนาดนี้ ดารินไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าจะมีนิสัยที่เป็นอย่างไรแต่ในเวลานี้ เขาคือมิตราพแรกที่หล่อนคิดว่ามันเป็นสิ่งที่วิเศษที่สุด

"คุณตกรถหรือครับ...ซอรี่...พอดีผมได้ยินคุณพูดกับพนักงาน" เขาพูดคำขอโทษเป็นาษาอังกฤษ ซึ่งหล่อนเข้าใจในคำนี้

"ใช่ค่ะ...ฉันตกรถมาขึ้นรถไม่ทัน ตอนนี้คิดว่าจะต้องกลับบ้านก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที" ดารินถอนหายใจและยิ้มอย่างแห้งๆให้กับชายหนุ่มต่างชาติตรงหน้า ถ้าหล่อนจะต้องกลับบ้านในตอนนี้จริงๆ นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายซีนะที่หล่อนจะได้พบกับผู้ชายคนนี้...น่าเสียดาย...

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้ง แท๊งกิ้ว" หล่อนพูดกับเขาพร้อมกับาษาอังกฤษที่หล่อนพอจะำจำได้ ซึ่งมันแปลว่า "ขอบคุณ" ดารินหันหลังให้กับเขาหล่อนรู้สึกใจหายทำไมถึงเป็นแบบนี้ เพิ่งจะเคยเห็นหน้าเขาแต่ทำไมรู้สึกถูกชะตากับผู้ชายคนนี้เหลือเกิน

"เอ่อ...คุณครับ จะเป็นอะไรไหมถ้าผมจะออกค่ารถให้กับคุณ คุณจะไปพัทยาใช่ไหมครับ?" โรเบิร์ตจับแขนของดารินและปล่อยออกเมื่อหญิงสาวหันหน้ากลับมาอีกครั้ง

"จะดีเหรอคะ เราเพิ่งจะคุยกันอีกอย่างฉันไม่อยากจะทำให้คุณต้องมาำลำบากกับฉัน" ดารินรู้สึกดีใจมากที่เขาพูดออกมาเช่นนั้น แต่ด้วยมารยาทเบื้องต้นหล่อนต้องกล่าวเชิงปฏิเสธไปก่อน

"ดีมากๆเลยครับ ผมอยากจะคุยกับคุณระหว่างที่เราเดินทางไปพัทยาวันนี้ผมมาคนเดียวครับ คงจะเหงาแย่ถ้าไม่มีเพื่อนคุย..." โรเบิร์ตกล่าวยิ้มๆพร้อมกับเดินไปที่เคาน์เตอร์อีกครั้งเพื่อซื้อตั๋วโดยสารอีกหนึ่งใบให้กับหล่อน

ดารินมองดูเขาและอดจะคิดในใจไม่ได้ว่า "ทำไมเขาถึงดีกับหล่อนมากขนาดนี้ หรือว่าพระเจ้าส่งเขามาในยามที่หล่อนกำลังลำบากในตอนนี้?"

โรเบิร์ตเดินกลับมาหาหล่อนพร้อมกับยื่นตั๋วโดยสารให้... "นี่ครับตั๋วของคุณ...เห็นไหมครับว่าคุณจะต้องได้ไปในคืนนี้แน่นอน"

"ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณมากจริงๆฉันไม่คิดเลยว่าจะเจอผู้ชายที่ใจดีเหมือนคุณ" ดารินยิ้มให้กับเขา

"ผมชอบรอยยิ้มของคุณจังเลยครับ หวานมากๆ" หล่อนไม่รู้ว่าผู้ชายจะปากหวานแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า โดยเฉพาะผู้ชายชาวต่างชาติแต่สำหรับเวลานี้หล่อนคิดว่า "เขาเป็นคนดี"

เขาและหล่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างหน้าซึ่งวางเรียงกันเป็นแถวๆ หล่อนอดจะคิดไม่ได้ว่าเขามาทำอะไรที่จังหวัดนี้ มาเที่ยวหรือมาหาแฟนสาว?

"ผมมาเที่ยวน่ะครับ.." โรเบิร์ตตอบออกมาในสิ่งที่หล่อนต้องการจะรู้พอดี มันช่างเป็นเรื่องบังเิอิญจริงๆ...หรือว่าเขาสามารถรู้ความในใจของหล่อน?

"อ๋อ...เหรอคะ...เป็นไงบ้างคะสนุกหรือเปล่า?" ในใจของดารินตอนนี้รู้สึกดีใจมากๆที่เขาไม่ตอบว่า "มาหาแฟนสาว" เพราะอย่างน้อยถ้าหากเขาไม่มีแฟนจริงๆ หล่อนก็ยังพอจะมีโอกาสได้สานสัมพันธ์กับเขา...ถึงแม่มันจะริบหรี่ก็ตามที

"สนุกดีครับ...แต่รู้สึกเหงาไปหน่อยเพราะผมมาคนเดียวครับ...คุณไม่สงสัยหรือครับว่าทำไมผมพูดาษาไทยได้ดี?" เขาหันกลับมาถามหล่อน

"โห...สงสัยซีคะ สงสัยตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินเลยล่ะค่ะ..."

"เพราะว่าผมอยู่เมืองไทยมานานแล้วน่ะซีครับ ประมาณสิบปีเห็นจะำได้ตั้งแต่ผมอายุสิบแปดปีน่ะครับ...นานมาก..."

"แล้วคุณทำอาชีพอะไรที่เมืองไทยเหรอคะ" หล่อนอดที่จะถามต่อไม่ได้

"ตอนแรกผมก็มาเที่ยวปกติ แล้วผมก็ชอบที่เมืองไทยมากๆ ค่าครองชีพก็ถูกและที่สำคัญอะไรทุกอย่างก็ง่ายไปหมดสำหรับผม...ตอนนี้ผมทำกิจการเกี่ยวกับบาร์ในพัทยาน่ะครับ..."

ใช่ซีนะ...อะไรๆก็ง่ายไปหมดสำหรับชาวต่างชาติที่มาอยู่ในประเทศไทย เรื่องนี้หล่อนก็พอจะรู้มาเหมือนกัน...มันช่างผิดจากคนไทยเสียจริงๆเลยนะ อะไรๆมันยากไปหมดสำหรับคนจนในประเทศไทย

หล่อนพยักหน้าและยิ้มให้กับเขา ดารินอยากจะถามอีกสักคำถามหนึ่งมันคาอยู่ในคอของหล่อนในเวลานี้ คืออยากจะถามว่า "คุณมีแฟนหรือยัง" แต่หล่อนคิดว่ายังไม่ถึงเวลาจะถามเพราะว่ามันเร็วเกินไป อีกอย่างถ้าหากเขายังไม่มีแฟนมันจะเป็นเรื่องที่แปลกเกินไปหรือเปล่า ผู้ชายหล่อและดูดีขนาดนี้ทำไมถึงยังไม่มีแฟน?...และถ้าเขายังไม่มีแฟนจริงๆหล่อนคงจะรู้สึกดีใจเหมือนได้เงินล้านเลยทีเดียวล่ะ...

simran รักพี่จูลี่ ที่สุดอ่ะค๊าาาาาาา กรี๊ดดดดดด ใครว่าพี่จูลี่ ตายยยยยยย อ๊ากกกกกกกกก

Posted Image
0

#6 User is offline   simran 

  • Miss Thailand Intercontinental
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 2,486
  • Joined: 29-March 11

Posted 08 June 2012 - 09:28 PM

(ตอนที่2 ต่อขากข้างบน)

หลังจากที่นั่งคุยกันได้สักพักเสียงตามสายดังมาบอกว่าให้ผู้โดยสารที่จะไปพัทยาในเวลาสี่ทุ่มครึ่งเตรียมตัวขึ้นรถ โรเบิร์ตและดารินก็เดินขึ้นไปบนรถพร้อมกันโดยที่เขาช่วยหญิงสาวถือกระเป๋าสะพาย ในเวลานั้นมีสายตาของเด็กสาววัยรุ่นอายุไล่เลี่ยกับดารินกำลังมองดูเธออยู่ไม่ไกลนัก

"นั่นมันรินนี่ จะไปพัทยาเหรอ...โอ๊ย...มีฝรั่งช่วยถือของให้ด้วยอ่ะ...เรื่องนี้ต้องเอาไปขยายแล้วล่ะ ทำตัวน่าอับอายมากๆ" หญิงสาววัยรุ่นหน้าตาชอบสอดรู้กล่าวกับเพื่อนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ

ดารินเดินขึ้นมาหาที่นั่งบนรถโดยสารเธอเพิ่งจะรู้ว่าได้นั่งติดกันกับเขา โรเบิร์ตบอกกับดารินว่าต้องการให้เธอเข้าไปนั่งข้างในติดกับกระจกเพราะเขารู้ว่าที่นั่งตรงนั้นจะสบายกว่า ดารินรู้สึกถึงความดีของชายชาวต่างชาติคนนี้ เธอรู้สึกว่าเขามีนิสัยที่ดีมากเหลือเกิน

รถโดยสารเลื่อนออกจากสถานีฯ ดารินมองแผ่นดินเกิดจากกระจกบานใหญ่บนรถฯ นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนจะได้เดินทางออกนอกจังหวัดและที่สำคัญต้องออกไปทำงานในสถานที่ที่หล่อนไม่เคยไปมาก่อนในชีวิต ดารินหวังไว้ลึกๆว่าอยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้...ชีวิตที่สบาย

"คุณคิดอะไรอยู่ครับ" โรเบิร์ตถาม เพราะเขาเห็นหล่อนเม่อมองออกไปนอกกระจกอยู่นาน แต่ไม่มีการตอบรับจากหล่อน เขาคิดว่าอาจจะเรียกหญิงสาวข้างกายเบาเกินไปเธอจึงไม่ได้ยิน เขาจึงเรียกพร้อมกับสะกิดเบาๆที่บ่าข้างซ้ายของเธอ

"คุณครับ...คิดอะไรอยู่"

"อ้อ..." ดารินสะดุ้งเล็กน้อยและหันมายิ้มให้เขา "เปล่าค่ะ รินก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย" หล่อนยกมือขึ้นเกาที่ผมแก้เขิน

"ผมอยากจะถามคุณตั้งนานแล้วว่ามาทำอะไรที่พัทยา มาหาญาติหรือครับ?" เขาถามพลางหยิบขวดน้ำเปล่ามาดื่ม

"อ๋อ...ใช่ค่ะฉันจะมาอยู่กับเพื่อนของแม่ฉัน...เขาเปิดร้านอาหารอยู่ที่นั่น คิดเอาไว้ว่าจะไปช่วยเขาทำงานน่ะค่ะ"

เขาได้ยินแล้วพยักหน้าพร้อมกับยักคิ้ว หล่อนคิดว่าเวลาเขายักคิ้วนั้น เขาดูเท่เหมือนดาราฮอลลีวูดมากๆ "ที่พัทยามีร้านอาหารเยอะมากครับ ส่วนมากจะมีไว้ขายให้กับฝรั่ง"

"แล้วที่คุณบอกกับฉันว่าคุณทำบาร์...คือมันเหมือนร้านอาหารใช่ไหมคะ?" หล่อนถามเพราะไม่คุ้นเคยเกี่ยวกับคำว่าบาร์ ดารินเคยได้ยินมาบ้างจากในทีวี แต่ก็ไม่เข้าใจแน่ชัดเพราะว่าในชีวิตหล่อนยังไม่เคยเห็น

โรเบิร์ตได้ยินถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ "นี่คุณไม่รู้จักบาร์หรือครับ?"

ดารินอดจะหัวเราะไปกับเขาไม่ได้... "ใช่ค่ะฉันไม่รู้จักจริงๆ...มันไม่แปลกใช่ไหมคะ?"

"ไม่แปลกหรอกครับเพราะว่าจริงๆแล้วผมว่าที่คุณไม่รู้จักบาร์เนี่ยมันเป็นสิ่งที่ดีนะครับ ในบาร์ก็มีพวกเหล้าเบียร์และสิ่งยั่วยุต่างๆ คุณพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างไหมครับ?"

ดารินขมวดคิ้วพร้อมกับถามต่อว่า "แล้วสิ่งที่ยั่วยุนี่มันคืออะไรคะ?"

"ก็พวกผู้หญิงบาร์อะไรพวกนี้น่ะครับ เอาไว้เรียกแขก" เขาพยักหน้า "ผมยอมรับว่าร้านผมมันไม่ดี แต่ผมก็ทำถูกต้องตามกฎหมาย"

"กฎหมายพัทยา หรือกฎหมายไทยคะ?"

"ฮาๆๆๆ คุณทำให้ผมหัวเราะอีกแล้ว อันนี้ผมไม่รู้นะครับ...แล้วแต่คุณจะคิด ถ้าคุณเคยไปพัทยาคุณจะรู้ว่าร้านแบบผมนี่มันเยอะมากจริงๆ"

ดารินชักอยากจะให้ถึงพัทยาเร็วๆแล้วล่ะซี หล่อนอยากรู้ว่ามันจะมีสิ่งแปลกใหม่ที่หล่อนไม่เคยเห็นอีกหรือเปล่า หนทางข้างหน้ามันจะเป็นอย่างไรต่อไปนี่คือสิ่งที่ดารินสงสัยมาตลอดการเดินทาง เพื่อนของแม่จะมีนิสัยที่ดีเหมือนกับโรเบิร์ตหรือเปล่า และหล่อนจะเจอกับอะำำไรข้างหน้า มันยังเป็นสิ่งที่หล่อนต้องคิด


จบตอน2
simran รักพี่จูลี่ ที่สุดอ่ะค๊าาาาาาา กรี๊ดดดดดด ใครว่าพี่จูลี่ ตายยยยยยย อ๊ากกกกกกกกก

Posted Image
0

#7 User is offline   น้องโชอาเองค่ะ 

  • Top 30 Miss Thailand World
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 7,299
  • Joined: 03-January 12

Posted 08 June 2012 - 09:55 PM

ว้ายยย มาดันซิ้มร่านค่ะเริ่ดๆ
Posted Image

สวัสดีค่ะ! พวกเรา Ace of angels , AOA ค่ะ
0

#8 User is offline   น้องปิ๊กเองค่ะ 

  • Miss Global Beauty Queen
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 13,440
  • Joined: 01-February 11

Posted 16 June 2012 - 01:01 PM

เมื่อไหร่่จะมาต่อคะ

ติดตามอยู่คัาา
ปิ๊ก'กา ปิ๊ก'ก๊าาา ปิ๊ก'กาจู๊












0

#9 User is offline   น้องแพทตี้ 

  • เซเลบพรมแดงเมืองคานส์
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • Group: Members
  • Posts: 20,723
  • Joined: 08-December 10

Posted 18 August 2012 - 12:05 AM

ดัน
Posted ImagePosted Image
0

Share this topic:


Page 1 of 1
  • You cannot start a new topic
  • You cannot reply to this topic

1 User(s) are reading this topic
0 members, 1 guests, 0 anonymous users